~liligreen

dzisiaj mialam dluzsza chwile refleksji. wiele rzeczy przemyslalam.
po za tym czasem nie moge sie nadziwic ile mozna sie nauczyc z filmu, na podstawie wymyslonej badz nie, histori innych ludzi. ogolnie tak refleksyjnie, przy poruszajacych filmach, sklaniajacej do rozmyslan ksiazce i niesamowitej poezji.
tak nasunal mi sie jeden z ukochanej przeze mnie poezji Poswiatowskiej.


"Odkąd cię poznałam,noszę w kieszeni szminkę,to jest bardzo głupie nosić szminkę w kieszeni,gdy ty patrzysz na mnie tak poważnie,jakbyś w moich oczach widział gotycki kościół.A ja nie jestem żadną świątynią,tylko lasem i łąką-drżeniem liści,które garną się do twoich rąk.Tam z tyłu szumi potok,to jest czas,który ucieka,a ty pozwalasz mu przepływać przez palce i nie chcesz schwytać czasu.I kiedy cię żegnam,moje umalowane wargi pozostają nietknięte,a ja i tak noszę szminkę w kieszeni,odkąd wiem,że masz bardzo piękne usta."

Krasnalku, wiem, ze nie widzisz we mnie kosciola gotyckiego, bo trudno byloby we mnie zobaczyc cos tak obrzydliwie powaznego przy mojej niezdarnosci. ale jestem twoja łąką i twoim lasem. i kocham cie calym mym "autystycznym" serduszkiem. :*
dziekuje.